woman-258334_960_720

Ongeduldig trekt ze aan de beha en plukt aan haar borsten om ze op mijn verzoek goed in de cups te doen. Ze vermijdt om in de spiegel te kijken. “Zo goed?” vraagt ze terwijl ze me vanonder haar donkere wimpers aankijkt. Een jaar of 65 is ze denk ik. En boos. Tenminste, dat is wat ik opmaak uit haar verbale en non-verbale communicatie. Ik zie het aan haar lichaamshouding en gedrag. Ik hoor het aan haar intonatie.

We staan samen in de paskamer. Bij binnenkomst vroeg ze me naar een nieuwe beha en vertelde er meteen bij dat ik haar maat waarschijnlijk niet heb, want ze kan nergens een beha vinden. Het liefst wil ze een donkerblauwe, want dat lijkt haar leuk. “Maar ja, meestal is het alleen maar zwart wat er te koop is.” Als er al iets is in haar onmogelijke maat. “Alles hangt en als ik niet oppas en geen broek aantrek, dan hangen ze straks ónder mijn broeksband.” Met haar handen ondersteunt ze haar borsten en duwt ze naar boven.

Ze sjort en rukt aan haar borsten

Ik geef geen antwoord op haar vraag, maar kijk in haar bruine ogen en vraag of ik haar borsten goed in de cups mag duwen. “Oh, het is dus niet goed genoeg?” En opnieuw sjort en rukt ze aan haar borsten. Ze trekt stevig aan de tepelhof en tepel. Ik kijk haar geschrokken aan en zeg: “Doe voorzichtig met je borsten!” “Ach, voorzichtig, waarom? Als klein meisje werd er geen aandacht geschonken aan mijn groeiende borsten. Ik had pijn, maar klaagde niet. Mijn moeder was altijd druk, ze had al genoeg aan haar hoofd. Later kreeg ik vier kinderen die ik allemaal borstvoeding heb gegeven. Daar zijn mijn borsten niet mooier van geworden. Ik heb niks met mijn borsten. Ze zitten er, maar ze moeten niet zo hangen. Op hun plek blijven zitten, dat is het enige dat ik van ze verlang.”

Wat ik voel verontrust me

Ze zet haar woorden kracht bij om nogmaals aan de beha te trekken. Ik zucht onhoorbaar en laat haar merken dat ik haar wil helpen. Na een korte bevestiging van haar kant mag ik de aanzet van haar borsten goed in de cups leggen. Wat ik voel verontrust me. Ze merkt het op en zegt: “Tja, dat kan er ook nog wel bij. Ik ga er in ieder geval niet mee naar de huisarts. De pijnlijke, gezwollen bobbels verdwijnen vanzelf weer. Het komt en het gaat. Wat moet die dokter eraan doen? Ik praat er niet over.”

Ik ben ontzet over haar relaas

Ik weet niks te zeggen, dus houd ik mijn mond. Ze merkt dat ik ontzet ben over haar relaas. Haar boze, kordate woorden blijven hangen in de kleine ruimte van de paskamer. Ik mompel tegen haar dat ik zo terugkom met een andere maat en model beha.

Waarom een beugelloze beha?

Als ik even later weer bij haar in de paskamer sta, laat ze gewillig toe dat ik haar de beha help aantrekken. We kijken beiden in de spiegel en onze ogen ontmoeten elkaar. “Deze zit goed hè? En hij is donkerblauw, dat is mooi. Welke maat is het?” Ik vertel haar welke maat ze nu aanheeft en waarom ik heb gekozen voor een andere maat dan dat ze gewend is om te dragen. Ze vraagt mij waarom ik gekozen heb voor een beugelloos model. Ik vertel haar dat ik ben geschrokken van wat ik voelde in haar borst en leg uit dat het borstweefsel moet ontspannen. Een beugelloze beha draagt daaraan bij. Het lymfevocht kan makkelijker stromen en de doorbloeding wordt beter. Door haar veranderende vochthuishouding laten de beugels van de beha die ze gewend is te dragen rode plekken en striemen achter. Een beha zonder beugel klemt en knelt minder af waardoor de borsten niet meer zo pijnlijk aanvoelen. Ik vertel haar dat ik hoop dat de bobbels verdwijnen en geef aan dat ik het verstandig vind om de huisarts toch te bezoeken als de klachten aanhouden.

“Je hebt helemaal gelijk” zegt ze

De vrouw ademt diep in en uit en ontspant zichtbaar. De blik in haar ogen verandert en ze bekijkt zichzelf lange tijd in de spiegel. Dan zegt ze zacht: “Je hebt helemaal gelijk, het wordt hoog tijd dat ik aandacht ga besteden aan mijn borsten. Dat ik dat op mijn leeftijd nog van jou als jonge vrouw moet leren.”

Ik help de vrouw in haar kleren. De nieuwe beha laat ze aan. De oude frommelt ze in elkaar en ze geeft hem aan mij. “Alleen nog maar geschikt voor de container” zegt ze lachend. “Ik ga deze beha een tijdje uitproberen en als hij goed bevalt, kom ik heel binnenkort bij je terug.”

Leave your comment