bra-73926_1920

Er komt een vrouw binnen. Ik ken haar niet. Het feit dat ze zegt dat ze voor het eerst binnenkomt, bevestigt mijn gedachte. Ze geeft aan dat ze wil rondkijken en dat ze wat artikelen uit de uitverkoop wil passen, omdat ze toch echt een nieuwe beha nodig heeft, maar dat die ‘krengen’ altijd zo duur zijn. Zij heeft er echt niet zoveel geld voor over. Ik vraag haar naar de maat die ze gewend is te dragen en wijs haar de beha’s die in die maat geselecteerd zijn voor de uitverkoop.

Intussen komen er andere klanten binnen die mijn aandacht vragen. Vanuit mijn ooghoek zie ik dat de vrouw handenvol beha’s meeneemt de paskamer in. Ze is vastbesloten om met een aantal koopjes de winkel te verlaten.

Dit alles is helemaal niks

Na een tijdje loop ik naar haar paskamer toe en vraag door het gesloten gordijn hoe het passen haar vergaat. Ze antwoordt mopperend dat niks goed zit en om haar woorden kracht bij te zetten, schopt ze met haar voet een beha onder het gordijn door de paskamer uit. Verwonderd kijk ik naar de beha die in het gangpad voor mijn voeten ligt. Door mijn verbazing weet ik niks te zeggen en buk me om het op te rapen en netjes aan het hangertje te hangen, zodat hij terug kan aan de wand.

De vrouw mompelt verder over slechte pasvormen, een veel te strakke omvang en openstaande cups. Ik vraag haar of ik met haar mee mag kijken, zodat ik advies kan geven over een beha die het meest geschikt is voor haar borsten en figuur. Snauwend vertelt ze me dat ze heus wel in staat is om een beha te passen, maar dat dit alles helemaal niks is. Opnieuw belandt er een aantal beha’s voor mijn voeten op de grond. Dit keer gooit ze ze via een spleet tussen de muur en het gordijn door de paskamer uit. De hangertjes vallen kletterend op de vloer. Weer ben ik niet in staat om iets te zeggen. Wel merk ik dat er irritatie en frustratie in mij begint te borrelen. Een andere klant loopt met opgetrokken wenkbrauwen langs me heen en verdwijnt met een aantal artikelen de tweede paskamer in.

Ze is razendsnel

Terwijl ik een telefoontje beantwoord, een paar kassa-aanslagen voltooi en een koerier te woord sta, zie ik vanuit mijn ooghoeken dat de vrouw uit de paskamer is gekomen en nog een handvol beha’s vanuit de uitverkoop meeneemt terug de paskamer in. Ik vraag me af waarom ze zo moppert en afwerend reageert. Is ze niet tevreden met haar figuur? Is het te confronterend als ik haar zie staan in haar beha? Vindt ze het vervelend om advies te ontvangen? Ik besluit om haar nog een keer te vragen of ze mijn hulp kan gebruiken bij de keuze van een nieuwe beha en loop naar haar paskamer toe. Aan de geluiden vanachter het gordijn te merken, is haar stemming verder gedaald. Ik hoor dat ze de ene beha na de andere past. Ze is razendsnel, dat moet ik eerlijk toegeven.

Ineens slaan mijn frustratie en irritatie om in boosheid. Ik vind dat ze respectloos omgaat met mijn artikelen. Met het gooi- en smijtwerk gaat ze over mijn grenzen. Ik vraag haar door het gesloten gordijn of ze iets aan heeft. Ze antwoordt bevestigend en op het moment dat ik haar ‘ja’ hoor, open ik het gordijn met een ruk.

Met haar gelaarsde voet plet ze een push-up beha

Ontzet kijk ik naar de vloer. Deze ligt bezaaid met beha’s en slips. De hangertjes liggen achteloos in een hoek gesmeten. Met haar gelaarsde voet plet ze de cups van een push-up beha. Ik buk me en raap de beha’s bij elkaar. ‘Wat doe je?’ zegt de vrouw. ‘Je rukt het gordijn open zonder dat aan te geven en je graait alles voor mijn voeten weg.’

Vanuit mijn gehurkte houding kijk ik naar haar op en zeg dat ik dat inderdaad aan het doen ben. ‘Ik vind dat u respectloos met mijn artikelen omgaat. Ik ruim alles op, om te voorkomen dat u nog meer schade aanricht.’ En ik pluk de beha onder haar hak vandaan. ‘Ik vraag u uw eigen kleding aan te trekken en de winkel te verlaten.’

Waarde(loos)


Ze kijkt me verwonderd aan. ‘Hoezo?’ Deze beha’s zijn toch goedkope items uit de SALE? De marge van tegenwoordig kan het wel hebben, er wordt genoeg verdiend aan al die kleding. Schandalig dat het voor zoveel geld in de winkels hangt.’ Ik kijk haar aan en zeg ijzig: ‘Voor u zijn het koopjes inderdaad, maar het zijn nog steeds door mij betaalde spullen en zolang u er niet voor betaalt, blijven ze mijn eigendom. De waarde van een artikel in de uitverkoop wijzigt niet, ik verlaag alleen de verkoopprijs.’

U bent de eigenaresse?

Er verschijnt een blos op haar wangen. Verbouwereerd kijkt ze me aan. Ze zet een paar stappen uit de paskamer. Ondertussen haar jas strak om zich heen trekkend en haar tas tegen zich aangeklemd. ‘Oh… u werkt hier niet? U bent de eigenaresse? Dat wist ik niet.’ Met kordate passen loopt ze richting de deur. Ik loop achter haar aan. Wanneer de deur sluit, haal ik opgelucht adem. Vanuit de hal met paskamers wordt geapplaudisseerd. Twee klanten wachten geduldig op mijn advies. De klant is koning en ik ben slechts de eigenaresse?

SALE

Het is SALE. Heerlijk vind ik dat normaal gesproken. Opruimen, poetsen, soppen, alles uit de hoeken van het magazijn halen en aan de wand met uitverkoopartikelen hangen. Ruimte en overzicht creëren voor de nieuwe collectie die in de loop van de komende weken binnenkomt. Soms ben ik verheugd dat ik een beha terugzie uit een serie met een prachtige kleur en pasvorm. Dan ben ik blij voor de klanten die met korting een nieuwe beha, en, met een beetje geluk, een hele nieuwe lingerieset kunnen aanschaffen. Heb jij ook zin in iets nieuws? Neem gerust een kijkje in de uitverkoop.

1 reply added

Leave a Reply to Pauline Cancel Reply