rain-stoppers-1461288_1280

Ik vraag hem waar hij naar op zoek is

Het is vrijdagavond. De regen slaat tegen de etalageruit en klettert op de stoep. De winkeldeur is amper opengegaan vanavond. Ik geef de klanten groot gelijk. Dit herfstweer is bij uitstek geschikt om binnen te blijven. Ik schenk een grote mok vol kokend water in en kijk toe hoe het theezakje het water kleurt. Genietend snuif ik de kruidige geur op en warm mijn handen. Ik zak weg in een stoel met mijn schrijfblok op schoot. Vastberaden om een opzet voor een nieuw blog te schrijven en de winkel op tijd te sluiten.

Zijn ogen flitsen heen en weer

Plotseling gaat de deur open. Ik schrik van het onverwachte geluid en de beweging. Er stapt een voor mij vreemde man binnen. Door de etalageruit zie ik een andere man diep weggedoken in zijn jas. Een sigaret in zijn hand. De binnengekomen man kijkt om zich heen, begroet me nauwelijks en loopt verder de winkel in. Ik wacht een paar tellen en haal een keer diep adem. Dan loop ik hem tegemoet en blijf op een aantal meter afstand van hem staan om hem gade te slaan. Hij kijkt zoekend rond. Zijn ogen flitsen heen en weer langs de collectie en hij maakt korte dribbelpasjes langs de rekken met lingerie. Ik vraag waar hij naar op zoek is en of ik hem kan helpen. Hij ontwijkt mijn blik en mompelt een ontkennend antwoord.

Het zint me helemaal niet

Ik voel me slecht op mijn gemak. De man staat geenszins open voor een gesprek en de man buiten staat nog steeds op dezelfde plek. Het zint me helemaal niet. Ik loop langs de paskamers richting het magazijn en controleer of de achterdeur van het slot is. Vlug pak ik mijn mobiele telefoon, stop hem in mijn zak en loop terug richting de man die nog steeds tussen de collectie rondloopt.

Ik houd hem nauwlettend in de gaten

De stilte tussen de man en mij voelt beladen. De melodie en tekst van de lovesongs die de ruimte vullen, klinken me vreemd in de oren. Ongeschikt voor deze situatie. De tijd verstrijkt. Ik rommel wat met hangertjes en ondertussen houd ik de man binnen nauwlettend in de gaten. Af en toe kijk ik naar buiten. Ik zie de andere man nog steeds staan. Zijn schouders opgetrokken, de kraag van z’n jas omhoog, zijn handen diep in de zakken.

Hij slaat zijn ogen neer

Net op het moment dat ik de stilte wil verbreken, houdt hij een zwart, met kant afgezet lingeriejurkje omhoog. Hij kijkt me aan en vraagt: “Mag ik dit even passen?” Zijn stem klinkt zacht, onzeker en een beetje verlegen. Hij slaat zijn ogen neer. Ik laat mijn adem geluidloos ontsnappen, adem diep in en uit. Een paar seconden heb ik nodig voor ik mezelf hoor zeggen: “Ja hoor, natuurlijk.” Ik loop naar hem toe, pak het lingeriejurkje van hem aan, haal het van de hanger en hang het voor hem klaar in de paskamer.

Ik vraag me af wat hij aan het doen is

Als ik het gordijn dichttrek, zie ik hem nog net onderzoekend naar het jurkje kijken en zijn handen glijden over de zachte stof. Ik blijf aan de andere kant van het gordijn staan en hoor gerommel en gestommel. Na enkele minuten klinkt er gekreun en gesteun. Ik vraag me af wat de man aan het doen is. Ik herken mijn eigen stem nauwelijks als ik vraag hoe het gaat met het passen van het jurkje. Als antwoord hoor ik hem zwaar zuchten en er verschijnt een rood aangelopen hoofd in een spleetje tussen het gordijn en de muur van de paskamer.

Hij kijkt me vol ongeloof aan

We kijken elkaar recht in de ogen. Ik kan er niks aan doen, maar ik schiet onbedaarlijk in de lach en zeg: “Sjongejonge, je lijkt wel een vrouw met al dat gezucht! Wat is er aan de hand?” De man kijkt me vol ongeloof aan en trekt het gordijn verder open. Ik doe mijn best om niet nóg harder in lachen uit te barsten als ik zie hoe het jurkje binnenstebuiten en achterstevoren om zijn lichaam gekneld zit. Vlug pak ik een ander jurkje. Ik vertel hem dat deze maat wellicht comfortabeler aanvoelt en geef hem een paar tips hoe hij het kledingstuk het beste aan kan trekken. Dit keer klinken er positievere geluiden vanachter het gordijn. Als hij de paskamer uitkomt en zichzelf van een afstandje in de spiegel bekijkt, vraagt hij me of ik zijn partner naar binnen wil vragen.

Nog meer lingerie

Opgelucht loop ik de meters van de paskamers naar de deur. Ik voel het onbehaaglijke gevoel van me afglijden. De man buiten kijkt me vreemd aan als ik hem vraag om binnen te komen. Ik overtuig hem door te zeggen dat ik het vraag in opdracht van zijn partner en dat het binnen warm en droog is. Terwijl ik koffie zet, zie ik dat de heren nog meer lingerie uitzoeken. Ruim na negenen laat ik de beide heren uit, wens hen een goed weekend en sluit de winkel af.

Passie voor damesondergoed

Inmiddels behoort dit stel tot mijn vaste klantenkring en voel ik me volledig op mijn gemak bij hen. Eens in de zoveel tijd stappen ze binnen en herinnert de man mij eraan dat ik hem wel erg onprofessioneel heb uitgelachen, maar dat hij zich welkom genoeg voelt om zijn passie voor damesondergoed te voeden. Tegenwoordig neem ik hem bloedserieus en ben ik reuzeblij dat het assortiment in de winkel ‘voor elk wat wils’ in zich heeft.

3 replies added

  1. Brenda 16/11/2018 Beantwoorden

    Mooi mens ben je…
    Zonder franje, echt en daarom kopen mensen zo graag in jouw winkel 👍🏻

    #complimenten

Leave your comment