C1A4BC9C-3AF4-4DAA-8E6E-BD127F895F89

‘Ik mag van jou geen E-cup dragen’

‘Een zwarte beha, maat E75, die draag ik altijd. Geen voorgevormde, want daarvan krijg ik ontzettende pijn.’ De vrouw voor me houdt beschermend haar handen voor haar borsten en wrijft de denkbeeldige pijn onbewust weg. Ik geef haar een zwarte beugelbeha in de gewenste maat aan en begeleid haar naar de paskamer. In mijn hoofd rinkelen de alarmbellen.

Wat ik zie verbaast me niets

Eenmaal in de paskamer haal ik de beha van de hanger, open de haakjes en hang hem voor haar klaar. Ik sluit het gordijn. Het blijft even stil. Na een tijdje vraag ik of ze de beha aanheeft en of ik mee mag kijken. Aarzelend zegt de vrouw: ‘Ja, dat is wel goed, maar…’ Ze trekt het gordijn open zodat ik naar binnen kan.

Wat ik zie verbaast me niets. Dit had ik al verwacht toen ze vertelde dat ze zo’n pijn had. De stof spant om haar borsten en de beugels zijn te smal om ze te kunnen ondersteunen. De uiteinden prikken genadeloos in haar borstweefsel.

Ze kan haar beha maar een paar uur dragen

Opnieuw vertelt de vrouw dat ze van een voorgevormde beha zo’n pijn krijgt en dat ze dat de laatste tijd ook ervaart met niet voorgevormde beha’s. Ze kan een beha maar een paar uur achter elkaar dragen en dan voelt ze venijnige steken en verspreidt een zeurende pijn zich door haar hele borst. Irritant als ze een dag moet werken, want haar beha kan ze niet zomaar uitdoen. Dat is geen gezicht.

‘Het is dus de hoogste tijd om een nieuwe te kopen. Dat heb ik eigenlijk pas nog gedaan, maar dat was een goedkope, niet eentje van hier.’ Verontschuldigend ratelt ze verder. Als ze even stilvalt, zeg ik dat ik wel begrijp dat ze pijn ervaart. Ik pak haar zachtjes bij haar schouders en draai haar een kwartslag, zodat ze zichzelf in de spiegel kan bekijken.

Ze is niet van plan een grotere maat te accepteren

Ik moet nu voorzichtig zijn. Ik sta op het punt haar te vertellen dat ze een te kleine beha draagt, maar weet ook dat ik goed moet opletten welke woorden ik gebruik. Ze is duidelijk niet van plan een grotere behamaat te accepteren.

Terwijl ze zichzelf in de spiegel bekijkt, wijs ik haar op de punten waarom de beha onvoldoende steun biedt. Ik raak de uiteinden van de beugels aan en maak haar bewust van het feit dat deze in haar borsten prikken en haar huid rood doen kleuren. Ook laat ik haar zien tot waar de stof haar borst hoort te bedekken, zodat deze beter omvat wordt voor optimaal comfort. In één adem door meld ik haar dat ik een andere maat beha pak, om te passen en te vergelijken.

Ze slaat haar handen voor haar mond

Ik ben vlot terug en reik haar de beha aan. Ze is alert en ziet in één oogopslag dat ik een cupmaat groter heb gepakt. Ze slaat haar handen voor haar mond en roept vol afgrijzen: ‘Ooooh nee!!! Een F?!’ Ze is duidelijk ontdaan en geeft zichzelf de schuld. ‘Zie je wel, ik moet afvallen, ik eet te veel, dit mocht nooit gebeuren. Een F, wat vreselijk! Deze beha ga ik echt niet aantrekken. Hij ziet er zo groot uit! Hele lappen stof, brede banden en drie haakjes. Afschuwelijk. Al mijn jurkjes zijn met spagettibandjes en deze schouderbanden zijn zo zichtbaar.’

Omwille van haar borstgezondheid adviseer ik haar een andere maat

Als ik het gordijn langzaam sluit, is dat voor haar het teken om de beha aan te trekken. Onder protest wisselt ze van beha. Op het moment dat het stil wordt, vraag ik haar of ik weer mee mag kijken. Ze opent het gordijn, draait zich naar me toe en zegt: ‘Deze zit goed. Ik voel dat hij goed zit, maar ik vind het zo erg. Zo veel stof, enorm brede banden, zo lelijk. Ik wil dit niet, maar ik mag van jou geen E-cup dragen.’

Zonder op haar stellige mening te reageren, draai ik haar weer om naar de spiegel en wijs opnieuw de punten aan waarmee ik aantoon dat deze maat veel meer geschikt is voor haar. Ze knikt bevestigend, maar kijkt opzij naar de andere beha die aan het haakje hangt. Dat is voor mij de aanleiding om te zeggen dat ze van mij de E-cup mag dragen, maar dat ik haar omwille van haar borstgezondheid een andere behamaat adviseer. Zij bepaalt wat ze vervolgens met mijn advies wil doen. ‘Probeer gewoon beide beha’s nog eens een keer en vergelijk ze’ zeg ik tegen haar.

Ineens gaat het gordijn met een ruk open

Ik laat haar rustig haar gang gaan. Ik hoor hoe ze beide beha’s wisselt, bekijkt en weer opnieuw wisselt. Zachtjes hoor ik haar in zichzelf mompelen. Ineens gaat het gordijn met een ruk open. ‘Knip de kaartjes er maar af’ zegt ze gedecideerd. Deze beha houd ik aan, die oude draag ik niet meer. Ik begrijp nu wel dat die allemaal pijn doen.’

Als ik de kaartjes eraf heb geknipt, bekijkt ze zichzelf in de spiegel met een berustende blik in haar ogen. ‘En toch ga ik afvallen, dan kan ik mijn oude beha’s weer zonder pijn dragen.’

Leave your comment