woman-1006100_1280

Zenuwachtig kijkt ze naar de beha’s die ik aan de haakjes in de paskamer voor haar heb opgehangen. Ze kijkt besluiteloos naar het open gordijn en met een paniekerige blik in haar ogen kijkt ze me aan. Ik gun haar haar privacy en sluit het direct. 

Er gebeurt niks

Vervolgens gebeurt er niks. Geen rits die opengaat. Geen geluid van kleding die wordt uitgetrokken. Ik hoor niks. Ik zie niks. Geen enkele beweging. Door het gesloten gordijn voel ik vertwijfeling, angst en verdriet. Vooral enorm veel verdriet. 

‘Gaat het?’ vraag ik. ‘Nee, helemaal niet’, klinkt het piepend vanuit de paskamer. ‘Kan ik iets doen om het beter voor je te maken?’ Ze maakt een kiertje in het gordijn en kijkt me aan. Ik zie dat ze op exact dezelfde plaats in precies dezelfde houding staat. Ze heeft zich niet verroerd. ‘Ik durf die beha’s niet aan te doen’. Haar trillende stem klinkt zacht. Ze fluistert bijna. Met een schuine blik kijkt ze nogmaals naar de beha’s aan de haakjes. 

Ik doe waar ik goed in ben

Ik besef dat dit probleem groter is dan de hulp die ik kan bieden en merk dat een lichte paniek bezit van me neemt. Mijn voeten plaats ik steviger op de grond en ik besluit dat ik ga doen waar ik goed in ben: beha’s aanmeten. 

‘Zal ik je helpen met aantrekken? Jij doet je armen door de bandjes, houdt de cups voor je borsten en ik sluit de achterkant.’ Na een bevestigend knikje, doe ik een stap achteruit en sluit het gordijn weer. Dit keer merk ik wel de beweging in de paskamer en wacht ik het moment af waarop mijn hulp ingezet kan worden. 

Ze weet zich geen raad

Als ze zover is, roept ze me binnen. Ze blijft de cups en haar borsten vasthouden als ik de haakjes aan de achterkant heb dichtgemaakt. Ik draai haar langzaam richting de spiegel. Met grote, ontzette ogen bekijkt ze zichzelf en laat haar handen en armen zakken. Ze weet zich duidelijk geen raad met haar houding. Ineens begeven haar knieën het en ik schiet naar voren om haar op te vangen. Net op tijd weet ze op de kruk te gaan zitten die in de paskamer staat. Ze kijkt me verschrikt aan en haar ogen vullen zich met tranen. 

Wat gebeurt er? 

Op mijn knieën ga ik voor haar zitten en leg mijn handen op haar bovenbenen. ‘Wat gebeurt er met je?’ vraag ik haar. ‘Ik heb een nieuwe vriend’, vertelt ze. ‘Hij wil dat ik mooie, nieuwe lingerie koop. Voor mezelf, voor hem, voor ons, maar ik durf niet. Ik durf me niet mooi en vrouwelijk te voelen. De beha mag absoluut niet sexy of erotisch zijn. Ik ben jarenlang seksueel misbruikt door mijn vorige vriend en droeg altijd lingerie die hij wilde dat ik aanhad. Ik moest altijd mooi en beschikbaar zijn.

Mijn gedachten buitelen door elkaar en over elkaar heen. Wat kan ik zeggen? Wat moet ik doen? Ik krijg door hetgeen ze vertelt de bevestiging dat dit probleem vele malen groter is dan mijn ervaring met vrouwen die voor het gemak liever geen nieuwe beha willen passen. 

‘Wil je wel een nieuwe?’ vraag ik haar. ‘Jawel, dat wil ik heel graag, maar hij mag niet te mooi zijn.’

Het lelijkste exemplaar

Er valt een stilte en we kijken elkaar alleen maar aan. Mijn handen rusten nog steeds op haar bovenbenen en ze pakt ze met haar handen vast. ‘Het spijt me’, zegt ze met kleine stem. ‘Ik wil je niet opzadelen met mijn ellende.’ De tranen rollen over haar wangen. 

In een impuls zeg ik tegen haar dat ze haar kleding moet aantrekken en dat we samen het lelijkste exemplaar gaan uitzoeken dat in de winkel hangt. De spanning breekt en we schieten samen in de lach. 

Zes jaar later

De vrouw komt binnen met haar huppelende dochter aan haar hand. ‘Loop maar gelijk door naar achteren, want Ingrid heeft vast iets moois voor ons opgehangen.’ ‘Dat klopt helemaal’ zeg ik en kijk het tweetal na als ze door de winkel lopen. Opgetogen verdwijnen ze in de paskamer.

De vraag gaat niet over beha’s

Ik laat ze hun gang gaan en vraag na een tijdje of mijn hulp gewenst is. Het gordijn gaat open en ik weet meteen dat de vraag die gesteld gaat worden niet over beha’s gaat. ‘Ingrid, zo’n borstweefselbehandeling, is dat ook iets voor mij? Het lijkt me doodeng, maar als het helpt…’ Ze kijkt me veelbetekenend aan. ‘Wat kan zo’n behandeling voor mij betekenen?’

De vrouw is sinds ik haar voor het eerst ontmoette ontzettend veel sterker en gelukkiger geworden, maar ik weet dat ze nog steeds last heeft van haar traumatische ervaringen. Ieder jaar koopt ze drie nieuwe lingeriesets. Ik ken haar stijl, ik weet waar ze zich comfortabel in voelt. Soms kiest ze beha’s die haar een vrouwelijk en sensueel gevoel geven. Ze groeit, wordt sterker, maar ze is ook nog kwetsbaar.

Een VLOW® behandeling kan je helpen

Ik pak de folder van Vlow® en geef hem aan haar. ‘Lees hem maar door, zoek aanvullende informatie op de site en als je vragen hebt, dan hoor ik het wel. Ik weet zeker dat een Vlow® behandeling jou enorm kan helpen om de spanning in het borstgebied te verminderen en de relatie met je borsten te verbeteren, zodat je trots kunt zijn en zorgeloos mag genieten van je vrouwelijkheid.’ Terwijl ik de bandjes van de beha die ze heeft aangetrokken goed afstel, roept haar dochter enthousiast dat deze beha echt de allermooiste van allemaal is.

Een uur nadat de vrouw met haar dochter de winkel heeft verlaten, ontvang ik een berichtje op mijn telefoon: ‘Dank je wel Ingrid, voor al je hulp en steun. Ik maak binnenkort een afspraak met je om te praten over een behandeling van mijn borstweefsel. Ik heb al op de site gekeken. Een fijn weekend!’ 

Leave your comment