Shark tank

Als ondernemer stop je nooit met ‘pitchen’

De groep studenten loopt zacht pratend en lichtjes tegen elkaar aanduwend de collegezaal binnen. Ik zie en voel hun ogen op mij gericht. Een enkeling hoor ik zeggen: “Zij is van de jury. Een presentatie voor mijn eigen klas geven vind ik niet erg, maar dit! Voor een jury!”

Jureren bij Shark tank

Vorige week woensdag werd ik door een stagebegeleider van het Koning Willem 1 College in Den Bosch gebeld met de vraag of ik jurylid wilde zijn voor ‘Shark tank’, genoemd naar het gelijknamige tv-programma. Beginnende ondernemers presenteren dan hun concept aan investeerders met als doel een ‘go’ te krijgen om te kunnen starten.

Het was een onderbuikgevoel

Tussen de studenten in loop ik de zaal binnen en vind mijn plek op een van de gereserveerde stoelen voor de juryleden. Ik merk dat ik de spanning van de groep achter mij overneem en herken het gevoel. Exact zeven jaar geleden begon ik mijn idee vorm te geven. Ik herinner me het moment nog tot in detail; op die herfstachtige avond in oktober voelde ik het ‘vrolijke gekriebel’ voor het eerst. Het was een onderbuikgevoel. Een niet te omschrijven intuïtie. Die drang om in het diepe te springen. Wetende dat het enorm lastig, maar haalbaar zou zijn. Dit is het! Dit wil ik! Hoe? Nog geen idee, maar ik ga dit doen!

Ik wist niks van lingerie

Ik werkte in de bovenbouw van het basisonderwijs. Een vaste baan op een innovatieve, groeiende school met leuke collega’s, waar ik voldoende kansen kreeg om mezelf te ontwikkelen. Waarom zou ik dit alles opzeggen voor het starten van een risicovolle onderneming? Middenin de economische crisis? Ik wist niks van lingerie, behalve dat ik het zelf droeg. Ik kende nauwelijks de verschillende merken, pasvormen, materialen en modellen. Ik had nog nooit een eigen zaak gerund. In de maanden daarna ging ik op zoek naar antwoorden op de talloze vragen die ik mezelf stelde en werkte het tot in de puntjes uit in een ondernemersplan. Een plan met een missie en helder omschreven doelen.

Een 90 seconden durende pitch

Vandaag stel ik dezelfde vragen. Dit keer niet aan mezelf, maar aan de studenten die in een 90 seconden durende pitch hun conceptonderneming presenteren. ‘Hoe marktwaardig is je plan? Hoe onderscheid jij je van anderen? Wat is jouw toegevoegde waarde op dit product? Hoe houd jij je staande tussen de vele concurrenten?’

Als zoete broodjes over de digitale toonbanken

Ik zie onzekere ogen naar me kijken, koortsachtig wordt er over antwoorden nagedacht. Gewiebel van het ene been op het andere. Veel pitches gaan over producten die via Ali Baba of Ali Express goedkoop ingekocht worden om ze aan het netwerk van de student te kunnen doorverkopen. Ze zijn van plan om hun reclame-uitingen te posten op social media en gaan ervan uit dat hun product als zoete broodjes over de digitale toonbanken verkocht gaat worden. Een enkeling heeft nagedacht over duurzaamheid of wil met de verkoop van het product een goed doel steunen.

Een misselijkmakend zwaar gevoel

Mijn ‘pitch’ herinner ik me ook nog als de dag van gisteren. Ruim 90 minuten in plaats van 90 seconden. Ik zit met klamme handen van het zweet tegenover de bedrijfsadviseur van de bank. Hij stelt me vragen over risicobereidheid, mijn ondernemerskwaliteiten, mijn sterke en zwakke punten, de kansen en bedreigingen en mijn commerciële vaardigheden. Na mijn betoog verlaat ik het bankgebouw met trillende knieën en het enthousiaste gekriebel wordt verdrongen door een misselijkmakend zwaar gevoel. Tot ik niet veel later het verlossende telefoontje ontvang dat ik een overtuigende en standvastige indruk heb achtergelaten en een ‘fenomenaal uitgewerkt ondernemersplan’ heb overhandigd. Ik krijg groen licht om mijn zaak te starten. Direct komt het vrolijke gekriebel terug.

Love-li lingerie als erkend leerbedrijf

Vanaf de start van Love-li lingerie werk ik samen met het Koning Willem 1 College en is mijn winkel een erkend leerbedrijf waar ik stagiaires begeleid om hun stage- en examenopdrachten te kunnen voltooien. Na hun studie kunnen zij een eigen onderneming starten, solliciteren naar een baan binnen de retail of nemen ze de stap om door te studeren. En dat laatste is wat vier van mijn stagiaires hebben gedaan. Ze studeren marketing management of commerciële economie. Ze starten (nog) geen eigen bedrijf, omdat ze beseffen dat er méér nodig is dan het inkopen van spullen, het ‘leuk’ etaleren, de deur openen en wachten totdat de klanten vanzelf binnenkomen.

Veel langer dan 90 seconden

In de afgelopen jaren ben ik door diepe dalen gegaan en heb ik successen gevierd. Nog steeds laat ik me leiden door mijn intuïtie en blijf ik dezelfde vragen stellen. Als ondernemer stop je nooit met ‘pitchen’. Het duurt veel langer dan 90 seconden, minuten, dagen of weken. Ik blijf zoeken naar antwoorden op de talloze vragen die ik mezelf stel, voor mezelf én voor mijn klanten. Het gekriebel blijft. Gelukkig wel.

Leave your comment