Lebbenbruggedijk

Thuis in twee werelden

De zachte klanken van een gitaar, het geluid van het koffiezetapparaat en de waterkoker, een onverstaanbare conversatie van drie mensen op de bank. Ze worden overstemd door luide lachsalvo’s en geroffel op tafel om de spanning van het spel dat gespeeld wordt op te voeren. De geluiden bij elkaar in één ruimte zijn net zo divers als de mensen die er aanwezig zijn. Ze kennen elkaars gewoontes en levensloop. Ze zijn elkaars vaste rots in de branding, de Zeeuwse vrienden die inmiddels zo’n vijftig jaar met elkaar optrekken. Ze zijn met en naast elkaar opgegroeid. Rugtassen vol bagage, ervaringen en overtuigingen nemen ze mee naar het jaarlijkse vriendenweekend en ieder jaar is er nog voldoende ruimte over voor nieuwe indrukken, meningen en personen die zich aansluiten bij de groep. Twee jaar geleden leerde ik hen kennen en zij mij. Ze nemen me moeiteloos op in hun leven.

Organisatie

Deze keer is het de beurt aan Peter en mij om het vriendenweekend te organiseren. Het lijkt me leuk om hen de omgeving te laten zien waar ik ben opgegroeid en we besluiten om een kampeerboerderij te zoeken in de Achterhoek. In Borculo, de plaats waar ik geboren ben en waar mijn ouders nog steeds wonen, vinden we een accommodatie die geschikt is voor de grootte van de groep.

We parkeren de auto voor de deur en stappen uit. Vanaf dat moment vergeet ik mijn werk, mijn winkel en de daarbij behorende verantwoordelijkheden. Ik vertrouw volledig op de expertise en ervaring van de medewerksters die de werkzaamheden voortzetten. Er komt een vrouw aanlopen die ons hartelijk begroet en de deur voor ons opent. Even overvalt me een gevoel van herkenning, maar ik duw het weg. Dit is niet de boerderij waar ik als 15 jarige binnenstapte om aan mijn eerste weekendbaantje te beginnen. Die boerderij stond naar mijn idee een eindje verderop in de doodlopende straat.

Vlug bekijken we de slaapplaatsen, ruime woonkamer en goed uitgeruste keuken. Dit is een perfecte plek om met 17 mensen te verblijven. Opnieuw overvalt me het gevoel dat ik hier eerder ben geweest, maar tijd om erbij stil te staan heb ik niet, want er is nog genoeg te regelen. Spullen uitpakken, boodschappen doen en onze binnendruppelende vrienden ontvangen. Een lichte verwarring blijft voelbaar.

Achterhoekse geboortegrond

Hier voel ik me thuis, op ‘mijn’ Achterhoekse geboortegrond te midden van een Zeeuwse vriendengroep. Thuis in twee werelden. Hier ontmoeten we elkaar in de verschillen en de overeenkomsten van de delen van het land waar we vandaan komen. Ik ga voor hen uit, want ik weet de weg. Ik bekijk de omgeving door hun ogen, ruik de geuren van het voorjaar en hoor de geluiden van het bos. We vervolgen onze weg door het landschap. Hier groeide ik op en heel even bevind ik me in een moment in de geschiedenis, mijn geschiedenis. Herinneringen komen naar boven. Beelden van periodes die voorbij gingen. De hoeveelheid aan indrukken en emoties is overweldigend. Ik voel de zon op mijn gezicht en een zachte, frisse wind waait door m’n hoofd. Ik adem diep in en uit en voel me dankbaar voor de hartelijkheid en openheid van de groep mensen waar ik deel van uitmaak in een omgeving waar ik de gewoontes ken en de taal van de bewoners spreek. Ik ben blij dat ik hier met hen ben. We wandelen en fietsen door de bossen over kronkelige, hobbelige zandwegen. We luisteren naar de stilte en we bekijken bijzondere, goed bewaarde schatten. “Wat een rijke omgeving” hoor ik iemand zeggen als we gezamenlijk koffie drinken in de vroege voorjaarszon.

De laatste avond

De laatste avond breekt aan. De meeste vrienden zijn vertrokken en we zijn nog met z’n vieren over. Ik stap het oude gedeelte van de kampeerboerderij binnen. Een woonkamer met een aangrenzende slaapkamer en badkamer. Opnieuw overvalt me het gevoel van herkenning en dit keer laat ik het toe. Ik zie de ramen en kozijnen, de bekende tegeltjes op de vloer en aan de muur. Ik kijk omhoog langs de trap en betreed de smalle treden. Hier ben ik eerder geweest, ik weet het nu zeker. Ik stap de slaapkamer binnen en neem plaats op het bed. Een stormvloed aan herinneringen komt over me heen. Ik ben weer het 15 jarige meisje dat een beetje verlegen aan haar allereerste baantje begint bij de groentekwekerij. Een paar jaar later sta ik verse producten te verkopen in het groente- en fruitwinkeltje dat aan de boerderij verbonden is. In deze boerderij ben ik jaren achtereen vele uren in de weekenden en vakanties aanwezig geweest om te werken en een praatje te maken met de bewoners. De oude opoe, haar zoon de weduwnaar en haar jongste kleinzoon.

Zittend op het bed in de oude slaapkamer, komen de gesprekken en bijbehorende gevoelens naar boven. Verdriet, pijn en ontreddering hebben de bewoners doorstaan, maar er is ook opluchting, berusting en vreugde. “Het is goed zo” is het gevoel dat overheerst.

Oud en nieuw

De volgende ochtend bij het afscheid nemen vraag ik de eigenaar hoe het zit met de oude boerderijen en  woningen aan deze doodlopende straat. Hij vertelt dat hij jaren geleden de boerderij heeft gekocht en de omgeving ervan heeft veranderd. Schuren weggehaald, bomen verplaatst, delen aangebouwd om deze groepsaccommodatie te kunnen realiseren. Dat verklaart mijn verwarring. We lopen nogmaals door het oude, in tact gebleven deel van de boerderij en alles valt op z’n plek. Ik ontmoet mijn eigen historie in mijn nieuwe leven. Oud en nieuw vloeien in elkaar over. Als afsluiting drinken we koffie bij mijn ouders. Even later rijden we met een voldaan gevoel terug naar huis en genieten we na van een zeer geslaagd vriendenweekend. We stappen, een beetje vermoeid, maar ook met positieve energie terug in ons huidige bestaan.

 

2 replies added

Leave your comment