lupina

Ondernemen met een missie

In 2012 startte ik als ondernemer. Ik sprong in het diepe. Na 12 jaar als leerkracht in het basisonderwijs werkzaam te zijn geweest, begon ik op mijn 36ste aan een eigen zaak. Ik had geen ervaring met ondernemen, had nog nooit een winkel gerund, wist niks van lingerie behalve dat ik het zelf droeg, kende nauwelijks merken, materialen, eigenschappen en kenmerken van corsetterie en liep met een grote boog om alles wat met financiële zaken en administratief werk te maken had heen. Wat ik wél had, was een doel. Een missie die ik sterk voelde en die zich steeds steviger ging verankeren in mijn gedachten en me meer en meer gedreven liet voelen om m’n plannen door te zetten. De reden dat ik mijn winkel startte en nog steeds run is het contact met mensen waarin ik meer zelfverzekerdheid, eigenwaarde en zelfvertrouwen aan de klant meegeef. Op welke manier ik het doel wilde halen, was me begin 2012 nog onduidelijk. Ik liet me leiden door mijn intuïtie en gaandeweg in de opstartfase kreeg ik meer inspiratie en zette concrete stappen op papier.

Persoonlijk klantencontact

In de afgelopen jaren heb ik een klantenkring opgebouwd waar veel persoonlijk contact aanwezig is. De grootte van de oppervlakte van de winkel en het toenemend aantal klanten maken het noodzakelijk dat ik een team van medewerksters om me heen heb. Er is een aantal klanten dat vraagt om specifieke hulp van mij of van één van mijn teamleden. Ze voelen zich bijvoorbeeld onzeker over hun lichaam en borsten en ze durven nauwelijks rechtop te lopen waardoor ze hun zelfvertrouwen verliezen. Hun eigenwaarde daalt steeds meer omdat ze zichzelf continue vergelijken met slankere dames met kleinere borsten. Ze voelen zich veilig en vertrouwd als steeds dezelfde persoon hen helpt.

Vre-se-lijk

Zo ook vorige week. Een mevrouw komt binnen, ziet mij staan en zegt: “Oh gelukkig, je bent er! Ik moet nu écht een nieuwe beha en je weet het, ik vind het vre-se-lijk om te passen.” Ze kijkt vluchtig om zich heen of er andere klanten zijn, gaat wat dichter bij me staan en zegt zachtjes dat ze zo haar best heeft gedaan om wat af te vallen zodat haar borsten ook kleiner zouden worden, maar helaas… Ze lijken wel gegroeid te zijn. Vervolgens meldt ze dat ze ervan overtuigd is dat zij de klant is met de grootste cupmaat en stelt ze nadrukkelijk dat ze een minimizer wil, want haar borsten moeten drastisch verminderen. Ze vertelt dat haar vriendinnen en collega’s echt niet van die grote hebben en overweegt een borstverkleining, maar dat ze dat niet aandurft.

In de paskamer

Ondertussen leid ik haar langzaam langs de verschillende beha’s die geschikt voor haar zijn, pak ik haar maat en leg ik het een en ander uit over de kenmerken en eigenschappen. Ze begint wat rustiger adem te halen en merkt op dat ik in ieder geval haar maat wel in de rekken heb hangen. We vertrekken met drie beha’s naar de paskamers. Ik haal de beha’s van de hanger, open de sluiting en hang ze voor haar klaar om aan te trekken. Ik sluit het gordijn zorgvuldig en zij trekt er aan haar kant stevig aan om te voorkomen dat er een kier ontstaat waardoor eventuele andere klanten of medewerksters haar zien. Keihard manifesteert haar onzekerheid zich. Ze zucht en kreunt zachtjes dat ze het licht en de spiegel afschuwelijk vindt, dat ze de beha niet aankrijgt omdat hij zo strak voelt, ze het warm heeft en ze last ondervindt van het alarm wat in de beha geprikt zit.  Ik vraag haar zachtjes door het gesloten gordijn of ze mijn hulp nodig heeft. Na haar bevestigende antwoord stap ik de paskamer binnen door een smalle opening. Ze staat met haar rug naar de spiegel met de te passen beha onhandig en snijdend om haar middel en kijkt me aan met haar ogen wijd open van schrik en angst.

Letterlijk en figuurlijk bloot

Ik ben ontroerd door deze blik, een hulpvraag zonder woorden. Het raakt me hoe deze vrouw zich letterlijk en figuurlijk bloot geeft aan mij. Ik geef haar emoties de ruimte. Laat ze er zijn door net als zij, niks te zeggen. In stilte neem ik de beha van haar over, help haar om hem aan te trekken, duw haar borsten voorzichtig goed in de cup, stel de bandjes op de gewenste lengte en draai haar langzaam naar de spiegel. Nog steeds zegt ze niks. Ze kijkt naar zichzelf. Dan draait ze zich abrupt om en kijkt vragend naar mij. “Hoe vind jij hem zitten?” Met gekruiste armen voor haar buik, haar ogen spiedend naar het gesloten gordijn. Ze geeft er nog een ruk aan om ervan verzekerd te zijn dat hij dicht blijft. Nogmaals de vraag: “Hoe vind jij hem?” Ik benoem opnieuw de kenmerken en eigenschappen van de beha nu ze hem aan heeft en wijs haar waar de steun en het draagcomfort vandaan komen. Ze draait zich tijdens mijn uitleg terug naar de spiegel en kijkt. Ik vraag haar om goed te voelen hoe de beha zit. Hoe deze aanvoelt op haar rug en schouders, hoe de cups haar borsten bedekken, waar ze eventuele drukpunten of irritaties ervaart en of ze het verschil ziet met deze beha en haar eigen. Ze laat haar schouders zakken, zucht diep, is even stil, vangt mijn blik via de spiegel en zegt: “Deze zit goed hè?” Ze kijkt naar de andere twee beha’s die klaar hangen om te passen en begint wat enthousiaster te worden over de keuzemogelijkheden die er zijn.

Een wonder

Wat een wonder, de energie die duidelijk merkbaar aanwezig is in de kleine ruimte van de paskamer. De emoties die er zijn en die veranderen. Eerst onrustig, angstig en terughoudend. Daarna opgelucht, veilig en ontspannen. Ik ben blij met de keuze die ik heb gemaakt om het onderwijs achter me te laten, dat ik de sprong in het diepe heb gewaagd en me heb laten leiden door mijn intuïtie. Nog steeds volg in dagelijks mijn gevoel en handel ik daarnaar. Ik ben dankbaar voor het feit dat klanten naar mijn winkel toekomen omdat ze zich gehoord en erkend voelen waardoor hun zelfvertrouwen, zelfverzekerdheid en eigenwaarde groeien. We verwelkomen jou ook graag bij Love-li lingerie.