Lingerie, een bron van inspiratie

Vrijdag 12 januari. Ik sta op tijd op om me voor te bereiden op een rit naar Gouderak waar om 10 uur de eerste bijeenkomst van de schrijfcursus start. In december heb ik besloten om de online training die ik afgerond heb voort te zetten in een actievere vorm. Gedurende het jaar zijn er bijeenkomsten waar ik naartoe ga om te schrijven en masterclasses te volgen. Het is mistig. Ik mijmer over wat ik straks ga schrijven. De ochtenden zijn zo ingericht dat iedere cursist schrijftijd voor zichzelf krijgt. Verschillende onderwerpen passeren de revue, maar ik verwerp ze onmiddellijk. Ik denk dat ze oninteressant zijn voor de lezers, mijn klanten, die ik wil bereiken. Hoe verder ik rij, hoe mistiger het in mijn hoofd wordt. “De inspiratie ligt voor het oprapen. Iedere situatie die je in je winkel beleeft kan een onderwerp voor een blog zijn.” Dat is wat ik Marije, de schrijfcoach herhaaldelijk hoor zeggen. Mijn inspiratie is momenteel ver te zoeken.

In levende lijve

Ondertussen neem ik de afrit en rij langs een kanaal over dijken en bruggen naar de locatie in Gouderak. Ik parkeer mijn auto naast een oude Graanmaalderij. Een blik op de klok vertelt me dat ik ruim op tijd aanwezig ben. Marije en ik ontmoeten elkaar voor het eerst in levende lijve. Het lijkt alsof we elkaar al jaren kennen. Toch is het pas vier maanden geleden dat ik via haar blogs en facebookpagina kennis met haar maakte. Ik neem de cursuslocatie in mij op. Een oude, prachtig gerestaureerde, open ruimte waar in het midden een goed verlichte, lange tafel met stoelen staat.

Ondernemende vrouwen

Langzaam druppelen de andere cursisten binnen. Het zijn allemaal ondernemende vrouwen met een eigen bedrijf. Uiteenlopend in welke branche ze werkzaam zijn. Het is inspirerend om met hen kennis te maken en in gesprek te raken. Een aantal kent elkaar van eerdere schrijfworkshops. Er ontstaan geanimeerde gesprekken en de een na de ander vindt haar plek aan tafel. Ineens overvalt me een onaangenaam gevoel. Mijn onzekerheid slaat in volle hevigheid toe. Waar ga ik over schrijven? Ik heb nog geen geschikt onderwerp gevonden en het beetje inspiratie dat ik had toen ik hier binnenstapte, verdwijnt als sneeuw voor de zon.

Herinnering

Marije heet ons welkom en stelt voor om zo snel mogelijk aan de slag te gaan, want deze ochtend is bedoeld om de tijd goed te benutten. De theorie voor het schrijven van een blog heeft iedereen onder de knie. Er is geen uitleg meer nodig, dus we kunnen beginnen. IJverig pakt iedereen papier, pen en laptop en begint gemotiveerd te schrijven. Ik hoor actief getik op de toetsenborden. Er is rust en concentratie. Ik voel me ongemakkelijk aan de lange tafel in het volle licht tussen al die taakgerichte en gedreven dames. Van mijn nieuw aangeschafte schrijfblok blijven de pagina’s akelig wit en leeg. De minuten verstrijken en ik schuif heen en weer op de stoel. Een herinnering aan een sporthal vol HAVO 5 examenleerlingen komt bij me naar boven. Ik ben een van hen. Mijn naam staat bovenaan een A-4 papier. Om mij heen zie ik schrijvende medeleerlingen die geconcentreerd de examenvragen invullen. Iemand steekt een vinger op om nog een vel te vragen. Ik schrijf wel wat zinnen op, maar ik weet dat het onvoldoende is. Ik blijf zitten en mijn onzekerheid groeit. Als het tijdstip aanbreekt waarop het geoorloofd is om de sporthal te verlaten, sta ik als eerste op om mijn, nog bijna lege, vel papier in te leveren.

Een stap uit de winkel

Deze schrijfcursus is geen examen. Dit keer maak ik zelf de keuze om te schrijven omdat ik er plezier aan beleef en omdat ik hier tips en trucs aangereikt krijg. Ik vind het leuk om via mijn schrijfsels in contact te blijven met mijn klanten, ook als ze op dat moment niet fysiek in de winkel aanwezig zijn. Met deze cursus stap ik uit mijn winkel en de binnenstad van Zaltbommel en maak ik kennis met andere ondernemers die ieder op hun eigen wijze invulling geven aan hun bedrijf. Het is interessant en leerzaam om kennis, ideeën en ervaringen te delen en elkaar te stimuleren en motiveren.

Afstand

Ik besluit op te staan van de lange tafel en een time-out te nemen. Ik neem mijn schrijfblok en pen mee en pak een kop thee bij de bar om van daaruit een andere plek te zoeken om rustig te kunnen zitten. In de zaal is een minder verlichte, afgeschermde hoek waar een piano en wat oude gereedschappen staan. Ik pak een stoel en zet deze bij de piano neer. Nu ik afstand genomen heb van alle ijver aan de verlichte tafel, merk ik dat ik meer ontspan. Al schrijvend komt mijn inspiratie naar boven. Ik merk dat ik de motivatie om aan deze cursus te beginnen weer voel en ik heb zin in het middagprogramma waarin een masterclass wordt gegeven over het formuleren van pakkende titels voor de blogs.

Signalen

De masterclass verloopt vlot. We helpen elkaar met het bedenken van titels en de inspiratie vliegt over tafel. Marije geeft ons de laatste opdracht. We pakken allemaal een inspiratiekaart met een quote en een vraag. We krijgen vijf minuten de tijd om er een ‘sprintje’ over te schrijven en de vraag te beantwoorden. “Stel je eens voor dat iedereen die op je pad komt naar je toe is gestuurd om je iets te leren”- Kay Pollak “Welke signalen zie jij op je pad?”

Bron van inspiratie

Aan het einde van de dag zie ik door alle signalen die ik heb ontvangen geen duidelijk te omschrijven signaal meer. Wel ben ik enorm blij met de stap die ik buiten de winkel zet om de schrijfcursus te volgen. Deze groep mensen leert van elkaar en vult elkaar aan. De komende tijd gaan jullie meer lezen over hoe je afscheid neemt van je oude beha, wat je moet weten bij de aanschaf van een nieuwe en deel ik mijn ervaringen over het inkopen en verkopen van de artikelen in de winkel. Wat een bron van inspiratie!